Nederland voert een voortdurende strijd tegen het water. De bodem klinkt in door vroegere ontginning, de zeespiegel stijgt door klimaatverandering. Waterwerken zijn er om het achterland te beschermen tegen overstroming én uitdroging, en om een goede waterkwaliteit te realiseren.
In de loop der tijd is een ingenieus stelsel ontstaan van watermolens, sluizen en gemalen. Het water vasthouden, bergen of afvoeren? Dat is een voortdurende vraag voor de Hollandsche IJssel. Krachtige gemalen, zoals Abraham Kroes in Moordrecht of Joh. Veurink in Krimpen aan den IJssel, zijn een teken van modern waterbeheer.
Het peilbesluit geeft het niveau aan van het oppervlaktewater in de polder. Dit is een afspraak tussen waterschappen en boeren, gebaseerd op ieders verschillende belangen. Zo moeten planten en dieren voldoende water hebben, maar mogen akkers en kelders niet onderlopen. Elke 10 jaar worden peilbesluiten herzien.
Op landelijk niveau loopt het programma 'Droge voeten, schoon en voldoende water'. In aansluiting hierop bestaat het Waterakkoord, dat het waterpeil van de Hollandsche IJssel regelt. Jan Janse van Rijkswaterstaat licht toe: "Het gaat om afspraken tussen Rijkswaterstaat en de hoogheemraadschappen over bediening van de waterkering, het bemalen van de rivier en het bijhouden van de waterkwaliteit."